Brad Bird, Ray Gunn ile Animasyonu "Çocuklar Masasından" Uzaklaştırmak İstiyor

Brad Bird, otuz yıla yakın bir süredir hayata geçirmeye çalıştığı Ray Gunn projesini nihayet tamamladı. Ottawa Uluslararası Animasyon Festivali'nde düzenlenen özel bir oturumda Bird, filmi hayata geçiren isimlerle birlikte yapım sürecinin en ayrıntılı anlatımlarından birini izleyiciyle paylaştı. Oturuma Cinesite görsel efekt süpervizörü Adel Abada, Skydance Animation kostüm tasarımcısı Neysa Bové ve Cinesite karakter animasyonu yöneticisi Jason Ryan da katıldı.

Ray Gunn Neyin Hikayesini Anlatıyor?

Film, 1939'dan hayal edilmiş bir geleceğin şehri olarak tasarlanan dev metropol Metropia'da geçiyor. Sam Rockwell'in seslendirdiği özel dedektif Raymond Gunn, Scarlett Johansson'ın canlandırdığı sorunlu ünlü Venus Nova ile karışık bir ilişkiye sürükleniyor. Bird'ün "temel fikir geleceğin, ama 1939'dan görüldüğü haliyle geleceğin hikayesi" şeklinde özetlediği bu kurgu, klasik dedektif kurgusuyla retro bilim kurguyu bir araya getiriyor. Skydance Animation ve Cinesite tarafından animasyonu yapılan yapım, 4 Aralık'ta sınırlı sayıda 70mm gösterimler de dahil olmak üzere seçili sinemalarda, 18 Aralık'ta ise Netflix'te izleyiciyle buluşacak.

30 Yıllık Bir Tutkunun Hikayesi

Bird'ün bu projeyle bağı 1990'lara kadar uzanıyor. Yönetmen, Ray Gunn'dan önce Will Eisner'ın The Spirit karakterine dayanan bir animasyon filmi çekmeye çalışmış, hatta Star Wars ve The Empire Strikes Back'in yapımcısı Gary Kurtz'u bile projeye dahil etmişti; ancak o dönemde bu tarz bir animasyon filmine finansman bulmak mümkün olmamıştı. Proje rafa kalkınca Bird'ün elinde kalan Ray Gunn fikri de uzun süre "Kutsal Hazine Avcıları'nın final sahnesindeki gibi" bir depoda unutuldu. Otuz yıllık bu bekleyişe rağmen Bird, temel hikayenin o günden bu yana çok az değiştiğini belirtiyor; teknik çözümler geliştikçe hikayeyi anlatma biçimi olgunlaşmış, ama özü aynı kalmış.

Görsel Dilde Klasik Kara Filmden İlham

Abada ve görüntü yönetimi ekibi için asıl mesele, bilgisayar animasyonu etrafında yerleşmiş bazı alışkanlıklardan uzaklaşmaktı. Ekip, kameraları önce konumlandırıp sahneleri ışık departmanına devretmek yerine, düzen ve aydınlatmayı çok daha erken aşamada bir araya getirdi; böylece Bird, fiziksel bir set üzerinde duran bir yönetmen gibi kararlar alabildi. Roman Polanski'nin Chinatown filmi, özellikle lens seçimlerinde ana referans noktası oldu; Bird, karakterleri deforme etme riski olmasına rağmen ekibi sık sık 28mm geniş açı lense yönlendirdi. Bird'ün bir diğer ilham kaynağı ise 70mm fotoğrafçılıktı; çoğu dedektif filminin eski 1.33 oranında ve sferik lenslerle çekildiğini hatırlatarak kendisinin geniş ekran oranlı ama sferik lensli 70mm formatından beslendiğini anlattı. Ekip, "ışık güzellik değil, animasyon kadar güçlü bir anlatım aracıdır" ilkesiyle gölgeden kaçınmayan bir aydınlatma dili benimsedi ve dönemin setlerinde nadiren görülen tavanları bilinçli olarak kadraja dahil ederek dramatik alçak açılı kompozisyonlar yarattı.

Kostüm Tasarımında Gelecekle Geçmişi Harmanlamak

Neysa Bové için asıl zorluk, karakterleri doğrudan 1940'lar kıyafetleriyle giydirmemekti. Kendi ifadesiyle "1940'lar üzerine bir belgesel çekmiyorlardı", bu yüzden erken 1940'ların silüetlerini dönemin Streamline Moderne teknolojisiyle harmanlayan bir çözüm geliştirdi; dönemin radyolarındaki Bakalit yüzeyler ve hoparlör kumaşları kravat ve giysi detaylarına dönüştü. Bové'nin en çok deneyim alanı bulduğu karakter, filmde 23'ten fazla kıyafeti bulunan Venus Nova oldu. Tasarımcı, bir müzikal sahnede karakterin melekten şeytana anında dönüşmesi gereken sahnede bile Bird'ün ısrarıyla bu değişimin büyü gibi değil, teknolojik bir çözüm gibi hissettirilmesini sağladı; karakterin halesi bile elektronik bileşenlerle çalışan mekanik bir aparata dönüştürüldü.

Karakter Animasyonunda Klasik Sinema Etkisi

Jason Ryan'ın önündeki görev, dönem etkisini hareket ve performansa taşımaktı. Ekip, oyuncuların dönemin duruşunu ve poz verme biçimini anlamak için Humphrey Bogart gibi klasik dönem oyuncularını inceledi. Ryan, filmin yedi dakikalık açılış sahnesindeki ilerlemesini gösterirken, önce storyboard'lardan türetilen kaba bloklamayla başladıklarını, ardından her çekimin temel "hedef noktalarını" belirledikten sonra kostüm, efekt ve ikincil hareketleri kademeli olarak eklediklerini anlattı. Bird aynı zamanda animasyonu fiziksel gerçekçilikten uzaklaştırmaktan da çekinmedi; bir tepki sahnesinde Ryan'ın önerdiği abartılı pozu stüdyo içinde herkes desteklemese de Bird kararlılıkla savundu. CG üretim hattı içinde smear kareler ve abartılı çarpma efektleri gibi geleneksel animasyon tekniklerinin korunması, filme elle yapılmış gibi bir his kazandırdı.

Ölçek ve Üretim Zorlukları

Abada'nın aktardığına göre Ray Gunn, yaklaşık 18 ay gibi kısa bir sürede, 35 sekans içinde dağılmış toplam 1.800 çekimle tamamlandı. Bunların sekizi dış mekanlarda geçiyor ve bu sahnelerin yaklaşık yarısı, bir mil yüksekliğe uzanan şehirde geçen takip sekanslarından oluşuyor. Ekip, en zorlu sahnelerden birini bilinçli olarak üretimin en başında ele aldı; 35 çekimden oluşan yaklaşık 65 saniyelik dikey bir takip sahnesi, gece aydınlatması, yeni yağmış yağmur, pencerelerden görünen iç mekanlar ve karmaşık efekt çalışmalarını bir araya getiriyordu. Bu sahnenin erken tamamlanması, ekibe çok daha büyük ölçekli, güpegündüz geçen ve şehrin saklanacak hiçbir köşesinin kalmadığı sahnelere geçmeden önce yaklaşımlarının işe yarayacağına dair özgüven kazandırdı.

Bird'ün Animasyon Vizyonu: "Çocuklar Masasından" Çıkmak

Bird, Pixar'a bu projeyi kasıtlı olarak hiç sunmadığını, çünkü biraz daha büyük bir kitleyi hedeflediğini söylüyor. Yönetmene göre film "beş yaşındakiler için değil, gençler için" düşünülmüş bir yapım. Kendisi de çocukken kendisine yukarıdan bakan anlatılardan hoşlanmadığını, Doktor Jivago gibi filmleri tam anlamadan izlemenin bile onda bir merak uyandırdığını hatırlıyor. Bu felsefe, aslında ailece izlenebilir bir çocuk ve robot hikayesi gibi görünen ama Sputnik'le açılıp Soğuk Savaş kaygılarını işleyen Iron Giant'ta da zaten mevcuttu. Ray Gunn ile Bird, aynı yönde bir adım daha atarak animasyonu mainstream bir yetişkin izleyici kitlesine biraz daha yaklaştırmayı hedefliyor; bu vizyon, animasyonun yalnızca çocuklara özgü bir format olmadığını savunan daha geniş bir endüstri tartışmasının da önemli bir parçası haline geliyor.